Je herkent het wel: je staat op en de eerste gedachte is een to-do lijst. Je bent de hele dag aan het rennen, regelen en vooruitdenken. Voor de buitenwereld lijkt het alsof je alles onder controle hebt, maar intern voelt het als een constante roofbouw. Je bent niet opgebrand omdat je te hard werkte, maar omdat je te lang in een overlevingsstand hebt gestaan. Een stand waarin je constant rollen uitvoert zoals de 'onvermoeibare werker' of de 'pleaser' die nooit nee zegt.
Wanneer je te maken hebt met langdurige stress, reageert je zenuwstelsel door nog harder te gaan controleren. Je legt de lat voor jezelf extreem hoog en perfectionisme wordt een dwangmatige manier om de schijn op te houden. Dit kost bakken met energie. Je voert een rol uit om niet door de mand te vallen, terwijl je lichaam schreeuwt om rust. Het resultaat? Een opgejaagd gevoel dat zelfs op vakantie niet verdwijnt.
Stress hoort bij het leven, maar niet te lang
Wanneer je te lang gestrest bent, herstelt je lichaam niet meer. Dit kan tot een burn-out en een scala aan bijbehorende klachten leiden. Er kunnen zich verschijnselen voordoen zoals vervreemding ten opzichte van anderen. Er is geen ruimte meer voor bezinning, contact maken, verwerken, stilstaan en genieten.
Voortdurend moeten overleven
Mensen raken overspannen door een combinatie van factoren (werk, privé en innerlijke factoren) die chronische stress opleveren. Voortdurend de focus leggen op zaken die overwonnen moeten worden, constant moeten overleven, de lat te hoog leggen en absoluut niet mogen falen.
Veel mensen denken dat een burn-out op te lossen is met een paar weken bankhangen. Maar als je de bron niet aanpakt, begint het rollenspel weer zodra je weer aan het werk gaat. De manier waarop je de wereld ervaart, heeft te maken met wie je bent en hoe je opgegroeid. Welke normen en waarden zijn voor jou belangrijk? En van welke systemen maak jij onderdeel uit? (gezin, vrienden, werk, etc.) In mijn begeleiding kijken we naar de systemische oorzaak van jouw stress:
De logica van je oorsprong: Welk deel van jou móest vroeger al hard werken of de controle houden om veilig te zijn?
Zenuwstelsel reguleren: Hoe leer je een lichaam dat jarenlang 'aan' heeft gestaan om weer werkelijk te ontspannen zonder schuldgevoel?
Grenzen stellen zonder angst: Waarom voelt 'nee' zeggen zo beladen en hoe verander je dat bij de bron?
Ik heb in de afgelopen 15 jaar honderden vrouwen begeleid die vastliepen in het reguliere circuit. Vaak bleek dat hun burn-out verbonden was aan vroege patronen of een onveilige start. Door verder te kijken dan het label 'burn-out', ontstaat er ruimte voor duurzaam herstel. Je bent niet je uitputting; je bent een mens die mag leren dat de controle loslaten veilig is.
Wachten op het 'perfecte moment' om aan jezelf te werken is een illusie. Als je nu niets verandert, blijft je systeem signalen geven tot de noodrem definitief wordt aangetrokken. De vraag is niet of je tijd hebt, maar of je nog langer de prijs wilt betalen voor het uitvoeren van rollen die je niet meer dienen.